Ukryte rany: strach chłopca w amerykańskim obozie
W upale czerwca 1944 roku, w Camp Ellis w Illinois, 16-letni Andreas Keller głęboko rozciął sobie nogę zardzewiałą maszyną do zbioru kukurydzy na potrzeby amerykańskiej wojny. Krew lała się strumieniami, przesiąkając jego znoszone spodnie. Zagryzł zęby, by stłumić krzyk, a jego myśli szalały z przerażenia. Gdyby Amerykanie odkryli ranę, zabiliby go – eutanazją, tak jak w programie T4 Rzeszy, który gazował słabych i niepełnosprawnych. Propaganda nauczyła go, że miłosierdzie to słabość, a skuteczność wymaga eliminacji. Andreas oderwał pasek od brudnej koszulki, owinął nim ciasno ranę i kontynuował pracę, kulejąc przez rzędy. Pozostali więźniowie obserwowali w milczeniu; wierzyli w te same kłamstwa.
Andreas dorastał na farmie niedaleko Lipska, jako poborowy Hitlerjugend po śmierci ojca na froncie wschodnim w 1942 roku. Dwa tygodnie szkolenia, trzykrotny strzał z karabinu i wysłano go do Francji z Panzerfaustem. Schwytany drugiego dnia, spodziewał się tortur, ale żołnierz podał mu papierosa i wodę. Ten drobny gest zachwiał jego pewnością siebie, ale strach pozostał jak obozowy kurz.
Ponad 370 000 jeńców wojennych państw Osi, w tym chłopcy w wieku zaledwie 15 lat, harowało w amerykańskich obozach w samym sercu kraju – przy uprawie bawełny w Teksasie, przy wyrębie drewna w Minnesocie, przy uprawie pszenicy w Kansas. Przybywali wychudzeni, spodziewając się niewolniczej pracy lub śmierci. Zamiast tego zastali humanitarne warunki: trzy posiłki, ogrzewane baraki, 80 centów dziennego żołdu, pocztę, nabożeństwa, a nawet orkiestrę. Konwencje Genewskie były skrupulatnie egzekwowane. Jednak nazistowska indoktrynacja trwała. Weterani szeptali o T4, która zabiła 70 000 Niemców uznanych za niezdolnych do walki. Skoro ich reżim dokonywał rzezi słabych, po co oszczędzać wrogów?
Rana Andreasa ropiała – czerwona linia pełzła po jego nodze, puchnąc ropą. Żuł skradzioną aspirynę, pił wodę, ale gorączka wzrosła. Trzeciego dnia upadł, a jego wzrok się podwoił. Więźniowie wezwali kaprala Eddiego Harmona, płaskostopego mieszkańca Ohio. Harmon wezwał medyków. Andreas miotał się, krzycząc łamaną angielszczyzną: „Bitte nicht töten!” – Proszę, nie zabijajcie mnie. Wierzył, że igła jest zatruta.
Obudził się kilka godzin później, z rozpaloną gorączką, zabandażowaną nogą i kroplówką, Andreas patrzył z niedowierzaniem. Pielęgniarka uśmiechnęła się, poklepała go po dłoni i podała rosół. Popłynęły łzy – pierwsze od schwytania. Penicylina, produkowana w ilości 600 miliardów jednostek miesięcznie, uratowała go. Dana z mocy prawa, nie z wyboru. Po dziewięciu dniach w szpitalu wyzdrowiał. Funkcjonariusz zapytał, dlaczego ją ukrył. „Myślałem, że mnie wykończysz” – powiedział Andreas. Funkcjonariusz pokręcił głową.
Podobne lęki prześladowały innych. W Missisipi chłopiec odmówił operacji wyrostka robaczkowego, ocierając się o śmierć, zanim interweniował kapelan. W Kentucky kolejna próba samobójcza z powodu złamania ręki. Lekarze stwierdzili „paranoję wynikającą z uwarunkowań”.
Rutyna niszczyła strach: posiłki o 7, praca o 8, codzienne kontrole. Chłopcy zdawali sobie sprawę, że nie umrą. Andreas pracował w kuchni, uczył się angielskiego, czytał o upadku Berlina, procesach norymberskich, zdjęciach z Auschwitz. Propaganda legła w gruzach; płakał razem ze współwięźniami.
Repatriowany w 1946 roku, Andreas napisał do matki: „Myliłem się. Uratowali mnie”. List dotarł do niej, zachowany. Został nauczycielem w Bawarii, ostrzegając przed naukami okrucieństwa. Zmarł w 1998 roku, a jego historia jest świadectwem miłosierdzia.
Mniej niż 1% jeńców wojennych zmarło w amerykańskich aresztach – z powodu chorób lub wypadków, nie było egzekucji. Instytucje hamowały barbarzyństwo. Rana Andreasa się zagoiła, ale blizna uczyła: zasady chronią życie, nawet życie wrogów.
Uwaga: Część treści została stworzona przy wsparciu AI (AI & ChatGPT) i następnie została twórczo opracowana przez autora, aby lepiej odpowiadała kontekstowi oraz ilustracjom historycznym. Życzę Ci fascynującej podróży odkrywczej!
