As Luftwaffe zestrzelił 5 Amerykanów — a potem uratowali mu życie i mianowali go pilotem doświadczalnym

Niemiecki pilot doświadczalny wyskoczył ze spadochronem nad terytorium wroga w 1945 roku, pewien, że Amerykanie zakatują go na śmierć. Zamiast tego zrobili coś, co zmieniło jego życie na zawsze i udowodniło, dlaczego Ameryka wygrała coś więcej niż tylko wojnę. Oto historia Hansa Verera Lurcha i momentu, w którym decyzja jednego sierżanta odbiła się echem na kolejnych 60 latach. W marcu 1945 roku Messers Schmidt Hansa Verera Lurcha snuł się czarnym dymem nad doliną Ry. Amerykańskie myśliwce krążyły nad nim niczym wilki polujące na ranną ofiarę.

Miał 26 lat, był jednym z najbardziej doświadczonych pilotów doświadczalnych Luftwaffy i miał zginąć na terytorium wroga. Jego ręce drżały na drążku sterowym, nie ze strachu przed katastrofą, ale przed tym, co miało nastąpić. Jeśli przeżyje akcję ratunkową, będzie musiał stawić czoła amerykańskim żołnierzom. Hans doskonale wiedział, co to oznacza. Przez lata machina propagandowa Gerbala napełniała każdy niemiecki umysł koszmarami o amerykańskiej niewoli. Słyszał te historie na odprawach pilotów i w mesach.

Amerykanie torturowali więźniów, aby zdobyć informacje. Mordowali niemieckich pilotów na miejscu, zwłaszcza pilotów doświadczalnych, którzy znali zbyt wiele sekretów. Niektóre historie głosiły, że wydali więźniów Lufafy Rosjanom, co było równoznaczne z wyrokiem śmierci. Inne szepty mówiły o obozach jenieckich, gdzie ludzie głodowali, a strażnicy bili do nieprzytomności za mówienie po niemiecku. Hans nie był na tyle naiwny, by uwierzyć w całą propagandę, ale widział, co się działo z zestrzelonymi amerykańskimi pilotami w Niemczech. Niektóre jednostki Vermach nadal przestrzegały zasad, ale inne nie.

A SS zabijało alianckich lotników tylko za to, że przeżyli katastrofy. Słyszał o tym z pierwszej ręki od oficerów Vermached, którzy byli oburzeni takimi naruszeniami honoru wojskowego. Dlaczego Amerykanie mieliby być inni? Dlaczego mieliby okazywać litość wrogiemu pilotowi, który spędził cztery lata pomagając udoskonalać broń, która zabijała ich braci? Wysokościomierz wskazywał 2000 stóp i 500 stóp. Przez rozbitą osłonę kabiny czuł zapach palonego oleju i płynu hydraulicznego mieszającego się z zimnym marcowym powietrzem.

Myśliwiec, który go trafił, dawno odleciał. Prawdopodobnie już przekazywał przez radio jego pozycję siłom naziemnym. Czekali na niego. 300 metrów. Czas skakać albo zginąć. Próbuję. Hans chwycił lewą ręką dźwignię zwalniającą osłonę kabiny, prawą zaś mocował się z uprzężą. Metal był śliski od jego własnej krwi. Oberwał odłamkiem w ramię, gdy pierwsza seria pocisków kalibru 050 rozerwała jego kokpit. Rana pulsowała z każdym uderzeniem serca, a ciepła krew przesiąkała przez jego kombinezon lotniczy.

Pomyślał o swojej żonie Hildigard i córce w złym Worishen. Czy w ogóle powiedzą im, co się z nim stało? A może po prostu zniknie w jakimś amerykańskim obozie, kolejne nazwisko na liście, które nigdy nie wróci? 500 stóp. Bawarski krajobraz rzucił się ku niemu. Pola i lasy, nad którymi latał tysiące razy, teraz terytorium wroga. Pociągnął za spust. Szyba spadochronu oderwała się. Lodowaty wiatr uderzył go w twarz, zapierając dech w piersiach. Podciągnął się, by stawić czoła przeciążeniom i rzucił ciało w przepaść.

Spadochron otworzył się z trzaskiem, szarpiąc nim na tyle mocno, że jęknął z bólu w ramieniu. W dole jego messery wylądowały na polu rolnika w deszczu ziemi i poskręcanego metalu. Czarny dym kłębił się na tle błękitnego wiosennego nieba. Cztery lata lotów testowych, setki godzin spędzonych na testowaniu każdego myśliwca, jaki wyprodukowała Rzesza. I skończyło się to tutaj, dryfując w ręce wroga, mając jedynie skafander i wiedzę w głowie. Wiedzę, którą Amerykanie torturami z niego wydobędą.

Widział ich teraz. Żołnierzy biegnących przez pole w kierunku jego miejsca lądowania, z uniesionymi karabinami, jeepów podskakujących na polnych drogach, wzbijających tumany kurzu. Za kilka sekund dopadną go. Tak to się skończyło. Wszystko, przed czym ostrzegali go przełożeni, miało się spełnić. Ale Hans Verer Lurch miał odkryć coś, co zrujnuje wszystko, co mu powiedziano o wrogu. A 30 lat później, w „Timesie” wciąż będzie próbował zrozumieć, co wydarzyło się w ciągu następnych 60 sekund.

Hans uderzył mocno o ziemię, a jego zranione ramię eksplodowało białym, gorącym bólem. Osunął się w ziemię, czując smak krwi i ziemi, dysząc. Spadochron pociągnął go kilka metrów po błotnistym polu, zanim zdołał nacisnąć spust zdrową ręką. Jedwab opadł jak flaga kapitulacji. Leżał tak przez chwilę, próbując złapać oddech pomimo bólu. Niebo nad nim było niemożliwie błękitne, spokojne, obojętne na toczącą się pod nim wojnę. Słyszał dudnienie butów coraz bliżej, amerykańskie głosy wykrzykujące słowa, których nie mógł do końca zrozumieć przez dzwonienie w uszach.

To było to. Moment, którego obawiał się każdy niemiecki pilot. Hans zmusił się do uklęknięcia, a potem jego stopy zadrżały, lewa ręka zwisała bezwładnie wzdłuż ciała, krew kapała z palców na wiosenną trawę. Powoli uniósł prawą rękę, otwierając dłoń w uniwersalnym geście poddania, który ćwiczył w myślach setki razy, ale nigdy nie sądził, że faktycznie go użyje. Zza drzew wyłoniło się pięciu lub sześciu amerykańskich żołnierzy, piechota Armii Stanów Zjednoczonych, z karabinami wycelowanymi w jego pierś.

Byli młodsi, niż się spodziewał. Przeważnie chłopaki z farmy, z twarzami umazanymi brudem i wyczerpaniem. Dowodzący żołnierz, Hans, widział naszywki sierżanta na mundurze i coś krzyczał, prawdopodobnie nakazując mu, żeby się nie ruszał. Nogi Hansa drżały pod nim. Trzymał rękę uniesioną do góry, próbując przekazać wzrokiem, że nie stanowi zagrożenia, że ​​jest ranny, że chce po prostu przetrwać kolejne 60 sekund. W ustach miał zbyt sucho, by mówić. Nawet gdyby udało mu się znaleźć słowa, jego angielski był fatalny.

Znał techniczne terminy lotnicze, ale niewiele poza tym. Sierżant podszedł ostrożnie, z karabinem wycelowanym w głowę Hansa. Hans widział palec mężczyzny na spuście, widział kalkulację w jego oczach. Za nim krążył kolejny żołnierz. Hans poczuł, jak dłonie obmacują go, szukając broni. Nic nie znaleźli, tylko przesiąknięty krwią kombinezon lotniczy i żelazny krzyż przypięty do piersi, który jeden z żołnierzy oderwał i schował do kieszeni bezceremonialnie. „Luftvafa”, powiedział sierżant, patrząc na insygnia Hansa na skrzydłach, a potem głośniej do swoich ludzi.

Znaleźliśmy sobie pilota-cruta. Hans tyle zrozumiał. Próbował przemówić, powiedzieć coś, cokolwiek, ale udało mu się tylko: „Bin, jestem”. Słowa utknęły mu w gardle. Świat zakołysał się pod dziwnymi kątami. Sierżant przyglądał mu się przez dłuższą chwilę, chłonąc krew, siłę jego twarzy, sposób, w jaki Han chwiał się na nogach jak drzewo, które zaraz upadnie. Han dostrzegł, że coś się zmieniło w wyrazie twarzy Amerykanina. Nie współczucie, a raczej rozpoznanie. Jeden żołnierz widzi drugiego w tarapatach.

Wtedy sierżant zrobił coś, czego Hans się nie spodziewał. Opuścił karabin. „Weźcie sanitariusza” – zawołał sierżant przez ramię, a jego głos był ostry i naglący. „Ten jest ciężko ranny”. Podbiegł młodszy żołnierz, ledwie dwudziestoletni, z rudymi włosami i piegami, które sprawiały, że wyglądał jeszcze młodziej, z płócienną torbą oznaczoną czerwonym krzyżem. Przyklęknął na jedno kolano obok Hansa, z zaskakującą delikatnością pomagając mu usiąść na trawie. Hans chciał zaprotestować, wyjaśnić, że może stać, ale nogi odmówiły mu posłuszeństwa, a świat zaczął wirować.

Spokojnie, kolego – powiedział medyk, a jego głos był zaskakująco łagodny jak na kogoś, kto powinien go nienawidzić. Już rozcinał nożyczkami kurtkę lotniczą Hansa, odsłaniając ranę od odłamków na jego ramieniu. – Cholera, nieźle cię pogryzli. – Hans wzdrygnął się, gdy medyk badał ranę, ale dotyk Amerykanina był ostrożny, wręcz delikatny, zupełnie inny niż się spodziewał. Gdzie tu było okrucieństwo? Przesłuchanie, kolba karabinu przystawiona do twarzy, zemsta za wszystkich amerykańskich pilotów zestrzelonych nad Niemcami.

Morfinę? – zapytał sanitariusz sierżanta. – Daj mu. Nie będzie przydatny dla wywiadu, jeśli się wykrwawi. Hans poczuł ukłucie igły w udzie. I w ciągu kilku sekund ból zaczął ustępować, zmieniając się w ciepłą, odległą mgłę. Sanitariusz objął go ramieniem i mówił do niego tym cichym głosem, mimo że Hans nie rozumiał większości słów. Ale ton, ton, brzmiał jak rozmowa z rannym przyjacielem, a nie z wrogiem.

Nic ci nie będzie, Fritz. Załatamy cię. Sierżant zapalił papierosa i amerykańskiego lucky strike’a, i ku całkowitemu zaskoczeniu Hansa, podał mu go. Hans wziął go drżącą ręką, wciągając dym głęboko w płuca. Smakował jak prawdziwy tytoń, a nie jak ten szmelc do airsoftu, który palili w Niemczech przez dwa lata. Prawdziwy tytoń. Sierżant nawet podał mu zapalniczkę, osłaniając dłoń przed wiosennym wiatrem, jakby byli towarzyszami na wspólnej przerwie.

„Jak się nazywasz, Szwabie?” – zapytał sierżant powoli, jakby zwracał się do dziecka. „Le Hansowi udało się wykrztusić, jego głos ledwie brzmiał szeptem”. „Hans Warernner Lurch”. „No cóż, Lurch, wybrałeś sobie piekielny dzień na to, żeby spaść z nieba. Wojna i tak prawie się skończyła. Masz szczęście, że wpadłeś na nas, a nie na chłopaków, którzy stracili przyjaciół przez twoją Luftwafę. Może nie byli tak przyjaźnie nastawieni. Hans zrozumiał może połowę, ale uchwycił istotę przekazu.

Miał szczęście. Niewiarygodne, wręcz niemożliwe szczęście. Spodziewał się pobicia lub postrzelenia, a zamiast tego amerykański sanitariusz opatrywał mu rany, a sierżant dzielił się papierosami, jakby byli towarzyszami broni, a nie wrogami. To nie miało sensu. Nic w tym nie miało sensu. Sanitariusz mówi, że musimy go zawieźć do punktu pomocy, krzyknął jeden z żołnierzy. „Załadujcie go do jeepa” – odpowiedział sierżant, przechodząc już do innych spraw, traktując schwytanie Hansa jako rutynową sprawę, a nie moment na zemstę.

Gdy nieśli go przez pole na noszach, Hans spojrzał na płonący wrak swojego Messida. Cztery lata wojny skondensowały się w poskręcanym metalu i dymie. Przeżył dziesiątki lotów testowych w eksperymentalnych samolotach, unikał brytyjskich Spitfire’ów i amerykańskich Thunderboltów, wykorzystywał prototypowe odrzutowce do granic możliwości, a teraz to się skończyło. Żył, ranny, ale żywy, w rękach ludzi, którzy mieli być potworami. Podróż jeepem do punktu pomocy była mglistą, pełną metamorfoz i dezorientacji.

Hans na przemian odzyskiwał przytomność, wychwytując fragmenty rozmów po angielsku, których nie mógł zrozumieć, widząc przebłyski zdewastowanej niemieckiej wsi, przesuwające się obok zbombardowanych budynków, spalonych czołgów, pozostałości po przegranej wojnie. W pewnym momencie ktoś podał mu wodę, przystawiając manierkę do ust, jakby był dzieckiem. Kolejna niemożliwa życzliwość. Kiedy kaszlnął i trochę wody spłynęło mu po brodzie, żołnierz po prostu ją otarł i ostrożniej przechylił manierkę. Spokojnie, kapitanie.

Małymi łykami. To nie było to, co obiecywał Gerbles. To nie było amerykańskie okrucieństwo, przed którym ostrzegano go od 1941 roku. To było coś zupełnie innego. A Hans miał się wkrótce przekonać, że to dopiero początek. Hans obudził się w łóżku, nie w pryczy na betonowej podłodze, nie w stercie słomy w jakiejś stodole, lecz w prawdziwym łóżku z czystą, białą pościelą pachnącą mydłem. Jego ramię było porządnie zabandażowane. Ból zmniejszył się do tępego, znośnego bólu.

Promienie słońca wpadały przez prawdziwe szklane okno, a gdzieś w pobliżu ktoś puszczał amerykański swing na fonografie. Glenn Miller, o ile się nie mylił, mrugnął, próbując się zorientować. To był ewidentnie szpital polowy, ale w niczym nie przypominał koszmarnych scenariuszy, które wyobrażał sobie przez długie lata wojny. Pomieszczenie było czyste, uporządkowane, personel medyczny poruszał się ze spokojną sprawnością, a nie chaosem. Inni ranni żołnierze zajmowali pobliskie łóżka. Niektórzy Amerykanie, inni Niemcy leżeli obok siebie.

Nikt nie krzyczał. Nikt nie był bity. Amerykanie i Niemcy otrzymywali tę samą opiekę. Pielęgniarka zauważyła, że ​​nie śpi. Kobieta w mundurze armii amerykańskiej z kapitańskimi kratami na kołnierzu podeszła z notesem i profesjonalnym uśmiechem, który wydawał się szczery, a nie wymuszony. „Guten Morgan, kapitanie Lurch” – powiedziała z silnym akcentem, ale poprawnym niemieckim. „Jestem kapitan Morrison. Jak się czuje ból?” Hans z trudem usiadł, wciąż pogrążony w myślach.

„Mówisz po niemiecku?” „Trochę, wystarczająco, żeby sprawdzić naszych pacjentów”. Zbadała jego opatrunki wprawnymi rękami, jej dotyk był profesjonalny, ale delikatny. Miałeś szczęście. Odłamek ominął główne naczynia. Będziesz w pełni sprawny w ramieniu, gdy się zagoi. Sześć tygodni, może osiem. Nie rozumiem – powiedział Hans, a słowa wyrwały mu się z gardła, zanim zdążył je powstrzymać. Dlaczego mnie leczysz? Jestem twoim wrogiem. Kapitan Morrison spojrzał na niego ze zdziwieniem, jakby samo pytanie było dziwne.

Bo jesteś ranny. Tak właśnie postępujemy. Powiedziała to tak rzeczowo, jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie, jakby nie było innej możliwej reakcji na rannego człowieka. W ciągu następnych trzech dni dezorientacja Hansa tylko się pogłębiała. Amerykanie karmili go tymi samymi racjami, które dawali swoim rannym. Nie chlebem i wodą, ale ciepłymi posiłkami z prawdziwym mięsem, warzywami, kawą z prawdziwą śmietanką, a nawet tabliczkami czekolady. Kiedy wspomniał, że po jednym posiłku nadal jest głodny, bez wahania przynieśli mu więcej jedzenia, nie wykorzystując tego jako argumentu ani nie żądając informacji w zamian.

Opieka medyczna była skrupulatna. Chirurg przychodził codziennie, aby zbadać ranę, zmienić opatrunki i obserwować, czy nie ma infekcji, z taką dbałością, jakiej Hans nie widział w niemieckich szpitalach od lat. Podawali mu penicylinę, ten cudowny lek, o którym Niemcy słyszeli, ale do którego rzadko mieli dostęp. Leki przeciwbólowe podawano regularnie, zgodnie z planem, a nie wstrzymywano ich dla kary czy nacisku. Największym szokiem było jednak to, jak traktował go amerykański personel. Nie jak wroga, a nawet nie jak więźnia, ale jak pacjenta zasługującego na opiekę.

Pielęgniarki pytały o jego komfort. Czy chciałby jeszcze jeden koc? Czy światło było za jasne? Czy potrzebował pomocy w dotarciu do latryny? Sanitariusze pomagali mu się umyć, ubierać bez wstydu, okrucieństwa i kpin. Pewien młody szeregowy, chłopak z Iowa o imieniu Miller, o otwartej, przyjaznej twarzy, próbował nawet nauczyć go angielskich zwrotów podczas obchodu, śmiejąc się dobrodusznie z okropnej wymowy Hansa. „Nie, nie” – mawiał Miller z uśmiechem. „Dziękuję, a nie dziękuję. Trzeba wymówić „the”.

Widzisz?” Wkładał język między zęby, żeby zademonstrować, wyglądając absurdalnie, ale cierpliwie. Hans próbował, ale poniósł sromotną porażkę, a Miller tylko się śmiał i poklepywał go po zdrowym ramieniu. Popracujemy nad tym, Kapitanie. Masz czas. Wojna i tak już prawie się skończyła. Ta luźna przyjaźń najbardziej zdumiewała Hansa. Miller miał 19 lat i prawdopodobnie stracił przyjaciół w niemieckich myśliwcach. Miał wszelkie powody, by nienawidzić pilotów Luwaffy, a jednak oto był, traktując Hansa jak towarzysza, a nie mordercę. Gdzie była nienawiść?

Pragnienie zemsty, gniew z powodu tego, co zrobili Niemcy. Czwartego dnia pobytu w szpitalu przybył oficer Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych, major Patterson, może czterdziestolatek, z siwiejącymi włosami i inteligentnymi oczami, które zdawały się widzieć wszystko. Przysunął krzesło do łóżka Hansa, poruszając się powoli, z rozmysłem, jak ktoś, kto ma mnóstwo czasu. Otworzył teczkę wypełnioną papierami. „Kapitanie Lurch” – powiedział perfekcyjną, bezceremonialną niemczyzną. „Rozumiem, że jest pan pilotem doświadczalnym Luftwaffe, dość doświadczonym, sądząc po tym, co zebraliśmy”. Hansowi serce zamarło.

„Nadchodzi” – pomyślał. „Przesłuchanie, presja, groźby, moment, w którym maska ​​dobroci opadnie”. „Tak, proszę pana” – powiedział ostrożnie. „Przydzielono mnie do AirPro Bungellin, ośrodków testowych”. Patterson skinął głową, studiując dokumenty. Ośrodki oceny samolotów Rzeszy. Domyślam się, że oceniał pan większość myśliwców Luftwafa. MI262, odrzutowce. To był niebezpieczny teren. Hans wiedział, że musi być ostrożny. Latałem wieloma typami samolotów, proszę pana. To był mój przydział. Jestem pewien, że pan też.

Patterson odchylił się do tyłu, jego ton był raczej konwersacyjny niż oskarżycielski, jakby byli dwoma kolegami omawiającymi pracę. Rzecz w tym, kapitanie. Wojna prawie się skończyła. Każdy, kto ma oczy, to widzi. Niemcy są skończone. Pytanie nie brzmi, kto wygra. Znamy odpowiedź. Pytanie brzmi, co będzie dalej? Co się stanie z ludźmi takimi jak wy? Hans milczał, czekając na pułapkę, która, jak był pewien, nadciągała. Zdobyliśmy wiele waszych samolotów, kontynuował Patterson niemal nonszalancko. Odrzutowce, rakiety, eksperymentalne konstrukcje, fascynujące maszyny, ale potrzebujemy kogoś, kto rozumie te samoloty, żeby pomógł nam je właściwie ocenić.

Kogoś z prawdziwym doświadczeniem, a nie tylko instrukcjami technicznymi i domysłami. Hans wpatrywał się w niego, nie do końca wierząc w to, co słyszał. Chcesz, żebym ci pomógł? Chcę, żebyś robił to, co zawsze robiłeś. Latał i testował samoloty, tyle że teraz robiłbyś to dla nas, a nie dla lofwaffy. Patterson uśmiechnął się, ale uśmiech nie dotarł do jego oczu. Alternatywą jest siedzenie w obozie P do oficjalnego zakończenia wojny, a potem powrót do domu, do tego, co zostało z Niemiec.

Twój wybór. To nie był tak naprawdę wybór i Patterson o tym wiedział. Ale to, co zdumiało Hansa, to sama oferta. Amerykanie go nie torturowali. Proponowali pracę. Doceniali jego kompetencje. Dlaczego miałbyś mi zaufać? – zapytał Hans, autentycznie zdezorientowany. Kto mówił o zaufaniu? Uśmiech Pattersona poszerzył się. Będziesz obserwowany. Uzbrojeni strażnicy, strefy zastrzeżone, ale potrzebujemy twoich umiejętności. I szczerze mówiąc, Kapitanie, nie masz dokąd pójść. Hans pomyślał o Hildigard i swojej córce.

Pomyślał o ruinach Niemiec. Potem o tym, co kochał najbardziej – lataniu. Amerykanie dawali mu szansę, by nadal robił to, do czego się urodził. „Pomogę ci” – powiedział cicho. Patterson wstał i podał mu dłoń. Hans uścisnął ją, czując surrealistyczną naturę tej chwili. Pilot doświadczalny Luftwaffy ściskający dłoń amerykańskiego majora, nie jego wrogów, a kolegów. „Witamy na pokładzie” – powiedział kapitan Patterson. „Wygoimy ci ramię. Mamy dla ciebie mnóstwo samolotów do oceny”.

Amerykanie przenieśli Hansa do bezpieczniejszego ośrodka niedaleko Frankfurtu w ciągu tygodnia, ale okazało się, że bezpieczeństwo oznacza coś zupełnie innego, niż sobie wyobrażał. Owszem, byli strażnicy, ogrodzenia i punkty kontrolne, ale jego kwatera była wygodna. Jedzenie było nadal dobre, a Amerykanie traktowali go z niezmiennym, profesjonalnym szacunkiem, który nigdy nie osłabł. Dowódca bazy, pułkownik Raymond, był pragmatykiem, który latał na P47 Thunderbolt w czasie walk nad Francją. Zaprosił Hansa na kolację pierwszego wieczoru w nowym ośrodku, serwując pieczeń wołową i ziemniaki, jednocześnie zadając szczegółowe pytania o metody szkolenia lufafa.

Nie przesłuchanie, a autentyczna, zawodowa ciekawość. Nasi chłopcy to dobrzy piloci – powiedział Raymond, krojąc mięso precyzyjnymi ruchami. – Ale wasza Luftwaffe przez lata dawała nam popalić. Straciłem dwóch skrzydłowych przez BF109 nad Francją w 1944 roku. Dobrzy ludzie. Co sprawiło, że wasz program szkoleniowy był tak skuteczny w pierwszych latach? Hans zawahał się, niepewny, czy to pułapka, podstęp, by zmusić go do ujawnienia sekretów. Ale na twarzy Raymonda malowało się jedynie zawodowe zainteresowanie. Jeden lotnik rozmawiał z drugim o rzemiośle, które obaj rozumieli.

„Mieliśmy czas” – powiedział ostrożnie Hans, wciąż badając grunt. „Na początku wojny, zanim wszystko się rozpadło, potrafiliśmy porządnie wyszkolić pilotów. Setki godzin lotu pod koniec”. Wzruszył zdrowym ramieniem. Wysyłaliśmy chłopaków z 50 godzinami. Ginęli po dniach, a czasem godzinach. Raymond ponuro skinął głową, a jego twarz pociemniała. Wszędzie to samo. Wojna niszczy ludzi szybciej, niż można ich wyszkolić. Nieważne, po której stronie jesteś. Nalał Hansowi kieliszek wina.

Prawdziwe wino, a nie zgnilizna, która była dostępna w Niemczech od lat. Za tych biedaków, którym się nie udało. Nasze i wasze. Pili za zmarłych. Hans poczuł łzy napływające do oczu, nieoczekiwane emocje wzbierające gdzieś głęboko. Ten amerykański pułkownik stracił przyjaciół przez niemieckie działa, miał wszelkie powody, by go nienawidzić. A jednak siedział tu, popijając wino z pilotem Luftwaffy, uznając ludzką naturę straty. W ciągu kolejnych tygodni Hans poznał zespół, z którym miał pracować: amerykańskich pilotów doświadczalnych, inżynierów i oficerów wywiadu.

Początkowo byli nieufni, co rozumiał, a nawet szanował. Ale gdy pracowali razem, badając zdobyczne niemieckie samoloty, omawiając filozofie projektowe i parametry osiągów, wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Zostali kolegami. Był kapitan Jake Larson, pilot P-51 Mustang, który zestrzelił cztery niemieckie myśliwce nad Rine. On i Hans spędzili godziny, porównując notatki dotyczące BF-109 i Mustanga, debatując nad zaletami różnych konfiguracji uzbrojenia i silników. Ich rozmowy zaczęły się sztywno, z dystansem zawodowym, ale wkrótce stały się ożywione.

Nawet dwóch profesjonalistów rozbierało na części pierwsze narzędzia swojego fachu z pasją ludzi, którzy rozumieli, co to znaczy powierzyć swoje życie maszynie na wysokości 20 000 stóp. „Twój 109 skręca lepiej niż mój Mustang na małej wysokości” – przyznał Lson pewnego popołudnia, gdy oglądali zdobyczny model Gustava w hangarze. „Ale powyżej 20 000 stóp mieliśmy cię w garści. Tam nie mogłeś nam zagrozić. Sprężarka, zgodził się Hans, przesuwając dłonią po skrzydle 109. Nigdy nie rozwiązaliśmy tego problemu porządnie, a twój zasięg, mój Boże, dawał ci możność dolecieć do Berlina i z powrotem.

Po godzinie walki skończyłoby nam się paliwo. Larsson uśmiechnął się szeroko. Tak to jest, gdy ma się zapakowane silniki Merlin i zbiorniki paliwa. Chociaż, przyznaję, kiedy pierwszy raz zobaczyłem z rykiem przelatujący obok mnie odrzutowiec ME262, o mało się nie pogubiłem. Wy, dranie w swoich odrzutowcach, prawie wszystko zmieniliście. Te zwykłe przekleństwa, ta łatwa koleżeńska atmosfera, to wydawało się niemożliwe. Powinni się nienawidzić. Zamiast tego wymieniali się historiami o pilotach jak starzy koledzy z akademii, znajdując wspólny język we wspólnym doświadczeniu latania bojowego.

Prawdziwy przełom nastąpił, gdy Hans po raz pierwszy poleciał zdobytym P-51 Mustangiem. Amerykanie pomalowali go w barwy Lufwafa do testów i poprosili Hansa o przetestowanie go. Stojąc obok samolotu, tego pięknego amerykańskiego myśliwca, który terroryzował niemiecką przestrzeń powietrzną przez dwa lata, Hans poczuł, jak w jego piersi kłębi się złożona mieszanka emocji: szacunek dla eleganckiego designu maszyny, gorycz z powodu tego, co zrobiła jego towarzyszom, a pod spodem czyste, dziecinne pragnienie pilota, by latać czymś nowym.

Jest cała twoja, kapitanie. – Major Patterson wskazał na kokpit gestem człowieka oferującego prezent. – Proszę ją podnieść i powiedzieć nam, co pan myśli. Bez zbędnych ceregieli, tylko uczciwa, profesjonalna ocena. Hans wsiadł do kokpitu. Fotel pasował idealnie. Amerykanie i Niemcy nie różnili się tak bardzo rozmiarem. W końcu przyrządy były logicznie rozmieszczone, łatwiejsze do odczytania niż ciasne niemieckie odpowiedniki. Przejrzał listę kontrolną przed lotem z amerykańskim inżynierem, tłumacząc w razie potrzeby. Cierpliwie, gdy Hans zadawał pytania.

Potem odpalił silnik Packard Merlin. Dźwięk był niesamowity. Głęboki, potężny ryk, który wibrował w całym kadłubie, dudniąc mu w piersi. Niemieckie silniki miały swoją własną muzykę, swój własny charakter. Ale to było coś zupełnie innego. To była amerykańska potęga przemysłowa skondensowana w 12 cylindrach surowej mocy. Hans kołował na pas startowy, otrzymał pozwolenie od wieży i otworzył przepustnicę. Mustang skoczył do przodu jak rasowy koń wypuszczony z bramy. Przyspieszenie było brutalne, gwałtowne, wbijając go w fotel mocniej niż jakikolwiek niemiecki myśliwiec.

W ciągu kilku sekund wzbił się w powietrze, wznosząc się z prędkością, która rozbawiła go do łez, mimo wszystko. Boże, jak ta maszyna potrafiła się wznosić. Przez następne 40 minut Hans zapomniał o wojnie, zapomniał o zranionym ramieniu, zapomniał o tym, że jest jeńcem. Po prostu leciał. Wyciskał z Mustanga każdy znany mu manewr. Pętle, beczki, szybkie nurkowania, ciasne zakręty, które wywoływały przeciążenia, aż w końcu jego widoczność uległa zawężeniu. Testował charakterystykę przeciągnięcia, reakcję na ruchy pilota i niesamowitą widoczność z osłony kabiny.

Wspaniały. O wiele lepszy niż klaustrofobiczny kokpit 109. Próbował nawet wykonać kilka manewrów bojowych, wyobrażając sobie, jak walczyłby ze swoimi byłymi towarzyszami w tej maszynie. To było ekscytujące i otrzeźwiające. Właśnie z tym musieli się zmierzyć. Dlatego Niemcy przegrali wojnę powietrzną. Kiedy wylądował, Patterson i Larson czekali na płycie lotniska, niecierpliwie czekając na jego ocenę. „No i co?” – zapytał Patterson. „Co o tym myślisz?” Hans wygramolił się z kokpitu, z twarzą zarumienioną z czystej radości lotu.

Serce wciąż mu waliło. To piękna maszyna, powiedział. Szczerze mówiąc, pod niemal każdym mierzalnym względem przewyższa BF109. Widoczność, zasięg, moc silnika na dużej wysokości. To niezwykłe. Naprawdę niezwykła konstrukcja. A co ze słabymi punktami? – naciskał Larsson, zaciekawiony. – Każdy samolot je ma. Prędkość przechyłu przy bardzo dużej prędkości mogłaby być lepsza, powiedział zamyślony Hans. A ładunek amunicji jest mniejszy, niż bym wolał w misjach szturmowych. Ale jako typowy myśliwiec, jako platforma do przewagi powietrznej, pokręcił z podziwem głową w rękach dobrego pilota, jest niszczycielski.

Wiedzieliśmy o tym, oczywiście. Czuliśmy to każdego dnia w powietrzu, ale lecąc nim. Zatrzymał się, szukając słów w swoim ograniczonym angielskim. Teraz rozumiem, dlaczego przegraliśmy. To była chwila brutalnej szczerości. Ci Amerykanie dali mu szansę latania ich najlepszym myśliwcem, a on odpowiedział niezakłamaną prawdą zamiast dumy. W tym momencie coś fundamentalnego się zmieniło. Nie był tylko więźniem pomagającym swoim oprawcom. Był pilotem doświadczalnym, robiącym to, co robią piloci doświadczalni – oceniającym samoloty obiektywnie, bez uprzedzeń narodowych.

Tego wieczoru, podczas kolacji w mesie oficerskiej, mury runęły jeszcze bardziej. Larson wyciągnął zdjęcie swojej dziewczyny z Michigan, pokazując je wszystkim z wyraźną dumą. „Sarah” – powiedział cicho – „bierzemy ślub, kiedy wrócę do domu. Jeśli wrócę na czas, ona już grozi, że zacznie beze mnie”. Pozostali piloci się roześmiali. Inny pilot, porucznik Morrison, wyciągnął zdjęcia swoich dwójki dzieci. Jenny ma teraz siedem lat. Tommy ma pięć. Nie widziałem ich od osiemnastu miesięcy. Prawdopodobnie nawet mnie nie poznają.

Hans sięgnął do kieszeni kombinezonu, gdzie po wstępnej obróbce zwrócono mu rzeczy osobiste, i wyciągnął swoje pogniecione zdjęcie. Hildigard, trzymająca na rękach ich trzyletnią córeczkę, oboje uśmiechający się do obiektywu w słoneczny dzień, który wydawał się być jak z innego życia. „Moja rodzina” – powiedział po prostu, ochrypłym głosem. Amerykanie podawali je wokół stołu, patrząc na zdjęcie z tą samą czułością, z jaką okazywali je sobie. „Żadnych drwin, żadnych kpin, żadnych żartów z wroga, po prostu mężczyźni rozpoznający, że wrogi pilot też ma ludzi, którzy na niego czekają”. „Piękna żona” – powiedział cicho Morrison.

Twoja córka wygląda dokładnie jak ona. Ma trzy lata, powiedział Hans, z trudem wymawiając angielskie słowa. Nie będzie. Nie będzie mnie pamiętać, jeśli mnie nie będzie zbyt długo. Wrócisz do nich, powiedział stanowczo Lson. Wojna prawie się skończyła. Już rozpatrują więźniów w celu repatriacji. Będziesz w domu, zanim się obejrzysz, i będziesz jej opowiadać historie o szalonych Amerykanach, których spotkałeś. Hans chciał w to wierzyć każdym nerwem, ale bardziej niż obietnica domu, najbardziej uderzyło go współczucie w głosach tych mężczyzn.

Nie byli strażnikami i więźniami, nie byli zwycięzcami i pokonanymi. Byli ojcami i mężami, pilotami i profesjonalistami, rozumiejącymi swoje lęki i nadzieje ponad podziałami narodowościowymi. Tej nocy, leżąc na pryczy, Hans próbował wszystko przetworzyć. Każdy dzień przynosił nowe dowody na to, że propaganda była kłamstwem. Amerykanie nie byli potworami. Byli profesjonalistami, którzy traktowali swoją pracę poważnie, ale nigdy nie zapominali o swoim człowieczeństwie. Przestrzegali zasad, nawet gdy łatwiej byłoby tego nie robić.

Okazali szacunek wrogiemu pilotowi, który pomógł zabić ich przyjaciół, nie dlatego, że byli słabi, ale dlatego, że wierzyli w coś więcej niż zemstę. To nie było miłosierdzie zrodzone ze słabości. To była dyscyplina, przekonanie, siła. Hans zaczął kwestionować wszystko, co mu powiedziano, nie tylko o wojnie, ale także o tym, co to znaczy mieć honor. Może Niemcy przegrali nie tylko z amerykańskimi maszynami. Może przegrali z amerykańskimi wartościami. Wartościami, które mówiły, że ranny wróg zasługuje na opiekę.

Że więzień zasłużył na jedzenie. Że pilot doświadczalny zasłużył na szansę dalszego latania. Amerykanie pokazali mu coś potężniejszego niż jakakolwiek broń. Możliwość, że istnieje lepszy sposób na bycie człowiekiem, a Hans Warner Lurch, zestrzelony nad rzeką i spodziewający się śmierci, zaczął w to wierzyć. Niemcy skapitulowały 8 maja 1945 roku. Hans usłyszał tę wiadomość w mesie oficerskiej w bazie niedaleko Frankfurtu, otoczony przez amerykańskich pilotów, którzy wiwatowali, obejmowali się i płakali z ulgi.

Przeżyli. Wojna w Europie dobiegła końca. Han siedział cicho przy stole, analizując, co to oznaczało. Niemcy zostały całkowicie pokonane. Jego naród legł w gruzach. Wszystko, o co walczył, poszło na marne, a nawet gorzej niż na marne, biorąc pod uwagę to, co teraz wychodziło na jaw – obozy, okrucieństwa, systematyczne mordy, które miały miejsce podczas jego lotów testowych. Ale jego współpraca z Amerykanami trwała. A wręcz nabrała tempa. Wraz z oficjalnym zakończeniem wojny, ograniczenia zostały złagodzone.

W ciągu kolejnych miesięcy Hans dokonał oceny dziesiątek zdobytych niemieckich samolotów. Nie tylko myśliwców, ale także projektów eksperymentalnych, samolotów rakietowych i odrzutowych, które nigdy nie weszły do ​​produkcji. Jego raporty były szczegółowe, rzetelne i bezcenne dla amerykańskich inżynierów próbujących zrozumieć, jak niemieckie lotnictwo rozwijało się nawet w chaosie klęski. Hans nie tylko dostarczał danych technicznych, ale i kontekstu. Wyjaśniał filozofie projektowe, ograniczenia zasobów i desperackie ryzyko podejmowane w obliczu pogarszającej się sytuacji Niemiec. Mówił im, które projekty były rzeczywiście obiecujące, a które były desperackimi nadziejami propagandy, pozbawionymi podstaw w rzeczywistości.

W sierpniu, zaledwie 3 miesiące po kapitulacji, major Patterson zwrócił się do niego z propozycją, która wydawała się niemożliwa do zrealizowania. „Kapitanie Lurch” – powiedział Patterson, siedząc naprzeciwko niego w prywatnym gabinecie. „Jesteśmy pod wrażeniem pańskiej pracy. Bardzo pod wrażeniem. Program pilotów doświadczalnych Marynarki Wojennej upoważnił mnie do zaoferowania panu stanowiska”. Hans spojrzał na niego bez wyrazu. Stanowisko? Jako cywilny wykonawca kontraktów, a nie jako więzień, jako pracownik. Zostałby pan natychmiast zwolniony ze statusu jeńca wojennego, otrzymałby pan specjalny status imigracyjny i pozwolono by panu sprowadzić rodzinę do Stanów Zjednoczonych.

Patterson przesunął papiery po biurku. To nie jest działalność charytatywna. Potrzebujemy twojej wiedzy i doświadczenia, ponieważ rozwijamy nasz własny program odrzutowców. Będziesz pracować z naszymi pilotami doświadczalnymi, oceniając zarówno niemieckie, jak i amerykańskie samoloty, przyczyniając się do badań, które ukształtują lotnictwo na następną dekadę. Hans wpatrywał się w papiery, nie mogąc przetworzyć tego, co mu zaoferowano. Chcesz, żebym przyjechał do Ameryki i został? Chcemy, żebyś nadal robił to, co robisz najlepiej – latał i oceniał samoloty. Jedyna różnica polega na tym, że będziesz to robił w Ameryce, z możliwością uzyskania obywatelstwa amerykańskiego w przyszłości, a twoja rodzina będzie bezpieczna i zabezpieczona.

Patterson odchylił się do tyłu. Nie będę kłamał. Będą Niemcy, którzy potraktują to jako zdradę. Ale Niemcy będą okupowane i podzielone przez lata. Wasz przemysł lotniczy jest w rozsypce. Przez bardzo długi czas nie będzie pracy w lotach testowych dla niemieckich pilotów. To wasza szansa, by dalej latać, utrzymać rodzinę, budować przyszłość. Hans myślał o tym przez 3 dni. Napisał do Hildigard, wyjaśniając ofertę najlepiej, jak potrafił w ocenzurowanych listach.

Jej odpowiedź nadeszła 2 tygodnie później. List był praktyczny, bezkompromisowo szczery. Nie mamy tu nic, Hansie. Dom jest zniszczony. Mieszkam z rodzicami w jednym pokoju. Prawie nie ma jedzenia. Twoja córka pyta o ciebie codziennie, ale wkrótce nie będzie pamiętać twojej twarzy. Jeśli Amerykanie nas przyjmą, powinniśmy odejść. Niemcy potrzebują czasu, żeby się zagoić, ale my musimy przetrwać. W grudniu 1946 roku Hans Verer Lurch podpisał dokumenty. Został jednym z pierwszych byłych oficerów Luftwaffe, którzy oficjalnie pracowali dla armii Stanów Zjednoczonych.

Nie był jedyny. Operacja „Spinacz” miała sprowadzić do Ameryki setki niemieckich naukowców i inżynierów. Ale Hans reprezentował kogoś innego. Nie był naukowcem od rakiet, budującym broń przyszłości. Był pilotem, ewaluatorem, człowiekiem, którego wiedza była mile widziana, ale którego człowieczeństwo liczyło się równie mocno. Amerykanie przetransportowali Hildigard i jego córkę do Stanów Zjednoczonych na początku 1947 roku. Hans spotkał się z nimi na lotnisku w Waszyngtonie. Widział ich po raz pierwszy od prawie dwóch lat.

Dwa lata listów, zdjęć i nadziei, ale bez dotyku, bez pewności. Jego córka miała teraz pięć lat. Nieśmiało trzymała się z tyłu, trzymając matkę za rękę, obserwując tego nieznajomego w amerykańskich ubraniach, który twierdził, że jest jej ojcem. Miała trzy lata, kiedy odszedł. Przegapił jej czwarte urodziny, jej pierwszy dzień w szkole, dwa lata jej życia, których nigdy nie odzyska. Ale Hildigard, Hildigard rzuciła mu się na szyję i zapłakała. Ukryła twarz w jego ramieniu i drżała od szlochu, który wydobywał się gdzieś z głębi strachu, niepewności i beznadziejnej nadziei ostatnich dwóch lat.

Hans przytulił ją, a jego łzy płynęły swobodnie, nie dbając o to, kto je widzi. „Nie wiedziałam, czy kiedykolwiek cię jeszcze zobaczę” – wyszeptała po niemiecku, przyciskając dłoń do jego piersi. „Każdego dnia nie wiedziałem, że tu jestem” – powiedział łamiącym się głosem. Jesteśmy tutaj. Udało nam się. W końcu córka podeszła do niego powoli, początkowo badawczo, ale potem uśmiechnęła się nieśmiało, niepewnie i nazwała go tatą. Hans podniósł ją, czując, jak bardzo urosła, jak wiele mu brakowało, i złożył cichą obietnicę, że nigdy więcej ich nie opuści.

Osiedlili się w pobliżu bazy lotniczej Puxent River Naval Air Station w stanie Maryland. Marynarka Wojenna zapewniła im zakwaterowanie w małym domu w dzielnicy, w której mieszkały inne rodziny wojskowe. Nie było to wiele, ale w porównaniu z bombardowanymi Niemcami, to był raj. Bieżąca woda, prąd, sklepy z żywnością, sąsiedzi, którzy byli ciekawi, ale nie wrogo nastawieni. Hans latał eksperymentalnymi samolotami dla Marynarki Wojennej, przyczyniając się do rozwoju myśliwców odrzutowych, które miały służyć w Korei i poza nią. Jego koledzy byli dawnymi wrogami, amerykańskimi pilotami, którzy walczyli z Luftwaffą, ale stali się przyjaciółmi, prawdziwymi przyjaciółmi.

Zaprosili dzieci na obiad. Razem świętowali święta. Stworzyli więzi, jakie rozumieją tylko ocaleni. Hans nigdy nie zapomniał, co Amerykanie dla niego zrobili. W wywiadach, udzielanych dekady później, z widocznym wzruszeniem opowiadał o pierwszych dniach po schwytaniu, o bezkompromisowej opiece medycznej. O przyzwoitości, którą okazywał, gdy brutalność byłaby łatwiejsza, o szacunku okazywanym człowiekowi, który pomógł zabić ich towarzyszy broni. Mogłem trafić w ręce Sowietów – mawiał, a jego niemiecki akcent wciąż był słaby po dekadach spędzonych w Ameryce.

Rosyjscy żołnierze byli zaledwie 30 kilometrów ode mnie, kiedy zostałem zestrzelony. Gdyby mój samolot rozbił się nieco dalej na wschód, zostałbym przez nich schwytany. Zatrzymywał się, a ciężar tej alternatywnej historii ciążył w jego milczeniu. Słyszałem historie pilotów Luftwaffy, którzy trafili do sowieckich łagrów, zginęli z głodu, trafili do niewolniczej pracy na Syberii. Wielu z nich nie wróciło. Ci, którzy wrócili, kręcił głową. Byli złamani. Zamiast tego trafiłem w ręce Amerykanów, którzy uratowali mi życie.

Nie tylko fizycznie, dali mi przyszłość, której nie miałem prawa oczekiwać. Dali przyszłość mojej rodzinie. Nigdy nie poznałem nazwiska tego sierżanta, który opuścił karabin i wezwał medyka zamiast mnie zastrzelić. Ale jedną decyzją zmienił wszystko. Hans utrzymywał dożywotni kontakt z wieloma Amerykanami, z którymi pracował w tych kluczowych miesiącach. Major Patterson stał się jego przyjacielem na całe życie, regularnie odwiedzając Hansa i jego rodzinę, nawet po przejściu obu mężczyzn na emeryturę.

Siedzieli na ganku Hansa w Maryland, popijając piwo i rozmawiając o dawnych czasach, o samolotach, którymi latali, o dziwnym zwrocie losu, który z wrogów zmienił ich w braci. Kapitan Jake Larson, pilot Mustanga, który kiedyś obawiał się współpracy z byłym asem Luftwaffy, został ojcem chrzestnym drugiego dziecka Hansa, urodzonego w Ameryce w 1949 roku. Podczas chrztu Larsson wygłosił krótką mowę, której Hans nigdy nie zapomni. Byliśmy wrogami przez 4 lata, powiedział Larsson, trzymając dziecko z niezręczną troską mężczyzny nieprzyzwyczajonego do niemowląt.

Walczyliśmy ze sobą w przestworzach nad Europą. Próbowaliśmy się zabić. Taka jest prawda. Ale jesteśmy przyjaciółmi od 4 lat i mam nadzieję, że będziemy nimi jeszcze przez 40. Myślę, że to coś ważnego o robieniu rzeczy właściwie, nawet na wojnie. Zwłaszcza na wojnie. Potem w sali zapadła cisza. Amerykanie i Niemcy, oboje oswajali się z ciężarem tych słów. Wtedy córka Hansa, teraz siedmioletnia i typowo amerykańska, przerwała ciszę, pytając głośno, kiedy będą mogli zjeść ciasto, i wszyscy wybuchnęli śmiechem.

Chwila minęła, ale Hans nigdy jej nie zapomniał. Często myślał o słowach Larssona: „Rób wszystko właściwie, nawet na wojnie, a zwłaszcza na wojnie”. Hans Verer Lurch pracował jako pilot doświadczalny do 1963 roku, kiedy przeszedł na emeryturę w wieku 54 lat. Do tego czasu latał na ponad 150 różnych typach samolotów dla trzech sił powietrznych: Luftwaffy, Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, a później jako cywilny wykonawca dla NASA. Przyczynił się do rozwoju myśliwców odrzutowych, operacji lotniskowców i wczesnych badań nad lotami naddźwiękowymi.

Chłopiec z Vertonbergu, który zaczął latać szybowcami w latach 30. XX wieku, stał się mostem między epokami i narodami, między wrogami i sojusznikami, między wojną a pokojem. Jego córka wychowała się w typowo amerykańskim stylu, uczęszczała do amerykańskich szkół i wyszła za mąż za pilota amerykańskiej marynarki wojennej, kontynuując rodzinną tradycję. Jego wnuki miały być czysto amerykańskie, z jedynie historiami i starymi fotografiami łączącymi je z Niemcami i wojną, która ukształtowała życie ich dziadka. Hans zadbał jednak o to, by znali te historie. Upewnił się, że rozumieją, dlaczego są ważne.

Twój dziadek był dobrze traktowany, ponieważ Amerykanie wierzyli w pewne zasady, które im przekazywał. Nawet na wojnie, nawet z wrogami, którzy dopuścili się strasznych czynów, istnieją zasady. Jest godność. To właśnie wyróżnia Amerykę. Nie chodzi o to, że Amerykanie są doskonali, ale o to, że starają się żyć zgodnie ze swoimi ideałami, nawet gdy jest to trudne. W 1985 roku historyczka wojskowości przeprowadziła wywiad z Hansem w ramach projektu historii mówionej o pilotach doświadczalnych. Pod koniec zapytała, czego nauczyła go walka dla Niemiec, a potem praca dla Ameryki.

Hans milczał przez dłuższą chwilę, zbierając myśli. W wieku 76 lat jego twarz była pomarszczona starością, włosy siwe, ale oczy wciąż bystre, wciąż emanujące intensywnością człowieka, który całe życie spędził na eksploatowaniu maszyn i siebie do granic możliwości. Dowiedziałem się, że wartości, które naród deklaruje, są sprawdzane nie w tym, jak traktuje przyjaciół, ale w tym, jak traktuje wrogów. Powiedział, że w końcu Niemcy twierdzą, że są lepsi, twierdzą, że reprezentują cywilizację i kulturę.

Ale traktowaliśmy naszych wrogów, a nawet wielu naszych rodaków, z brutalnością. Amerykanie twierdzili, że wierzą w godność człowieka i rządy prawa, i rzeczywiście dotrzymywali tych obietnic, nawet gdy było to niewygodne. Zrobił pauzę, a potem kontynuował cicho. Nauczyłem się również, że okazywanie miłosierdzia nie jest tym samym, co bycie słabym. Amerykanie, którzy mnie pojmali, nie byli mięczakami. Właśnie wygrali najbardziej niszczycielską wojnę w historii. Byli wystarczająco silni, by wygrać, ale jednocześnie wystarczająco zdyscyplinowani, by przestrzegać własnych zasad dotyczących traktowania więźniów.

To jest prawdziwa siła. To siła, która buduje coś trwałego. Dziennikarz naciskał: „Czy uważasz, że traktowanie jeńców przez Amerykanów wpłynęło na wynik wojny?”. Hans nie wahał się ani chwili. „Zdecydowanie. Kiedy niemieccy żołnierze wiedzieli, że będą traktowani sprawiedliwie, jeśli poddadzą się Amerykanom, chętniej poddali się w ostatnich miesiącach. Kiedy niemieccy piloci wiedzieli, że otrzymają opiekę medyczną zamiast egzekucji, rzadziej walczyli na śmierć i życie. Amerykańskie człowieczeństwo było bronią, nie w cyniczny sposób, ale w bardzo praktyczny sposób.

Uratowało życie Amerykanów, zachęcając Niemców do poddania się. Pochylił się do przodu, podkreślając swój kolejny argument. A po wojnie przyniosło zwycięstwo w pokoju. Niemcy stały się sojusznikiem Ameryki, ponieważ Niemcy pamiętali, jak nas traktowano. Pamiętaliśmy o opiece medycznej, o jedzeniu, o szacunku. Pamiętaliśmy, że Ameryka oferowała nam przyszłość zamiast zemsty. Ta pamięć ukształtowała powojenne Niemcy bardziej niż jakikolwiek traktat. Hans Verer Lurch zmarł 13 lutego 2003 roku w wieku 84 lat, otoczony rodziną w swoim domu w Maryland.

Jego nekrolog ukazał się w magazynach lotniczych na całym świecie, podkreślając jego wkład w lotnictwo testowe i wyjątkową pozycję pomostu między dawnymi wrogami. Na jego pogrzebie obecnych było kilku starszych amerykańskich pilotów, którzy walczyli z Luftwaffe, następnie pracowali u boku Hansa, a później stali się jego przyjaciółmi na całe życie. Stanęli obok amerykańskich dzieci i wnuków Hansa, trzech pokoleń, które istniały dzięki temu, że jeden z amerykańskich sierżantów opuścił karabin i wybrał współczucie zamiast zemsty. Jeden z nich, Jake Larson, który sam ma teraz ponad 80 lat, przemawiał podczas ceremonii.

Hans mawiał, że został zestrzelony nad przełęczą i wylądował w Ameryce. Larson powiedział, że jego głos wciąż jest silny, pomimo wieku. Mówił to dosłownie tamtego dnia w marcu 1945 roku, kiedy jego samolot rozbił się, a on wyskoczył ze spadochronem na to pole. Ale mówił to również w przenośni. Daliśmy mu szansę, by stał się Amerykaninem, nie tylko obywatelstwem, ale i duchem, i on ją wykorzystał. Stał się jednym z nas. Larsson przerwał, patrząc na trumnę okrytą flagą.

To właśnie pozwoliło nam wygrać pokój, nie tylko wojnę. Nie zniszczyliśmy naszych wrogów, lecz przekształciliśmy ich w sojuszników. Hans był żywym dowodem na to, że to działa. Że robienie tego, co słuszne, nawet gdy jest trudno, nawet gdy zemsta wydaje się lepsza, przynosi korzyści pokoleniom. W marcu 1945 roku Hans Verer Lurch spodziewał się śmierci, wyskakując z samolotu nad terytorium wroga, ranny i przerażony. Nauczono go, że Amerykanie są brutalni, że schwytanie oznacza tortury i śmierć. Zamiast tego odnalazł człowieczeństwo w najbardziej nieoczekiwanym miejscu.

Sierżant, który opuścił karabin i wezwał pomoc. Sanitariusz, który opatrzył mu rany delikatnymi dłońmi. Oficerowie, którzy docenili jego umiejętności i zaoferowali mu cel zamiast kary. Piloci, którzy stali się kolegami, potem przyjaciółmi, a w końcu rodziną. Hans żył jeszcze 58 lat po tym wydarzeniu. Założył rodzinę w kraju, który był jego wrogiem. Pomagał Ameryce utrzymać przewagę powietrzną przez pokolenia. Stał się żywym dowodem na to, że wrogowie mogą stać się przyjaciółmi. Kiedy zasady kierują działaniami, kiedy miłosierdzie jest postrzegane jako siła, a nie słabość, nigdy nie zapomniał chwili, gdy sierżant opuścił karabin.

Ta decyzja podjęta w ułamku sekundy miała wpływ na sześć dekad, zmieniając życie jednego człowieka, życie jego dzieci, zmieniając świat w drobny, ale znaczący sposób. Nie była to tylko dobroć jednego sierżanta. To była amerykańska doktryna wojskowa, honorująca Konwencję Genewską, nawet gdy wrogowie tego nie robili. Był to świadomy wybór, by zwyciężyć w pokoju, transformując, a nie niszcząc. Hans Verer Lurch spodziewał się śmierci nad doliną rzeki Ry w 1945 roku. Zamiast tego odnalazł człowieczeństwo. I w tym człowieczeństwie odnalazł przyszłość dla siebie, dla swojej rodziny i dla sojuszu między dawnymi wrogami, który przez pokolenia utrzymywał pokój w Europie.