Przerobił karabin maszynowy na karabin snajperski — 93 zabójstwa sprawiły, że Wietkong wyznaczył nagrodę za jego głowę

Latem 1967 roku, w górzystym miejscu z widokiem na dolinę opanowaną przez regularnych żołnierzy Armii Północnego Wietnamu, 25-letni sierżant piechoty morskiej zrobił coś, co większość żołnierzy wyśmiałoby. Zdjął górną osłonę ciężkiego karabinu maszynowego M2 Browning, broni przeznaczonej do prowadzenia ognia zaporowego w formacjach wroga, i kazał żołnierzom Marynarki Wojennej przyspawać do niej wspornik montażowy.

Następnie założył lunetę Unertl o powiększeniu 8, taką samą, jakiej używał w swoim karabinie snajperskim. Tyle że to nie był karabin snajperski. Była to broń 84-funtowa, obsługiwana przez załogę, strzelająca amunicją taśmową z szybkością do 850 strzałów na minutę. Marines obserwujący jego pracę prawdopodobnie myśleli, że oszalał. Jego dowódca, kapitan Edward James Land, wiedział lepiej.

Land obserwował strzelanie tego chłopaka z farmy w Arkansas od miesięcy. Widział to, w co inni nie chcieli uwierzyć. Mężczyzna z białym piórem wciśniętym w kapelusz miał na nowo zdefiniować możliwości karabinu. Każdego karabinu. Nawet takiego, który w ogóle nie miał być karabinem. Carlos Norman Hathcock II urodził się 20 maja 1942 roku w Little Rock w Arkansas, w rodzinie rodziców, których małżeństwo nie przetrwało jego dzieciństwa.

Kiedy się rozstali, młody Carlos został wysłany do swojej babci Myrtle, do małego miasteczka Wynn, na nizinnym obszarze bawełny we wschodnim Arkansas. Spędził kolejne 12 lat pod jej opieką. Nie było to łatwe życie. Kryzys pozostawił głębokie blizny na wiejskim Arkansas, a pożywienie nigdy nie było gwarantowane.

Carlos nauczył się strzelać nie dlatego, że było to hobby, ale dlatego, że przynosiło mu to zyski. Jego ojciec przywiózł z I wojny światowej niemieckiego Mausera, niedziałający relikt, który młody Carlos nosił po lesie, udając, że poluje na wyimaginowanych wrogów. Jednak prawdziwą edukację zdobył dzięki poobijanemu jednostrzałowemu karabinowi JC Higgins kalibru .22.

Babcia dała mu karabin i garść nabojów, a przesłanie było jasne: jeśli chybisz, twoja rodzina będzie głodna. Nie chybiał często. Chłopiec rozwinął w sobie zrozumienie strzelectwa wykraczające poza technikę. Nauczył się cierpliwości. Nauczył się odczytywać wiatr i teren. Zrozumiał, że sam strzał to tylko ostatnia chwila procesu, który rozpoczął się kilka godzin, a czasem kilka dni wcześniej.

Polował na wiewiórki i króliki w lasach Arkansas, poruszając się tak wolno, że zwierzęta nie zdawały sobie sprawy z jego obecności, aż było za późno. To nie były umiejętności, których nikt go nauczył. Wyrosły z konieczności, z długich popołudni spędzonych samotnie w lesie, z presji świadomości, że dokładność oznacza przetrwanie.

Carlos marzył o wstąpieniu do piechoty morskiej Stanów Zjednoczonych od czasu, gdy był wystarczająco dorosły, by zrozumieć, czym jest marines. 20 maja 1959 roku, w dniu swoich 17. urodzin, wszedł do biura rekrutacyjnego w Little Rock za pisemną zgodą matki i zaciągnął się. Obóz szkoleniowy w bazie rekrutacyjnej Korpusu Piechoty Morskiej w San Diego pokazał, co już ukształtowały lasy jego babci – urodzonego strzelca o niezwykłych zdolnościach.

Uzyskał kwalifikacje na poziomie eksperckim, co dało mu najwyższy stopień, strzelając 248 na 250 możliwych punktów na kursie kwalifikacyjnym. Instruktorzy zwrócili na niego uwagę. W ciągu kolejnych kilku lat reputacja Hathcocka rosła w wąskim środowisku strzelectwa sportowego Korpusu Piechoty Morskiej. Został przydzielony do drużyny strzeleckiej Korpusu Piechoty Morskiej i zaczął startować w zawodach w całym kraju.

W 1962 roku przeniósł się do bazy lotniczej Korpusu Piechoty Morskiej Cherry Point w Karolinie Północnej, gdzie ustanowił na polu A rekord, który przetrwał do dnia dzisiejszego. W tym samym roku, 10 listopada, w urodziny Korpusu Piechoty Morskiej, poślubił Josephine Bryan, kobietę, która pozostała u jego boku przez cały czas.

Przełomowy moment jego kariery sportowej nastąpił 26 sierpnia 1965 roku w Camp Perry w stanie Ohio. Zawody krajowe w Camp Perry były najbardziej prestiżowymi zawodami strzeleckimi w Ameryce, przyciągającymi najlepszych strzelców ze wszystkich rodzajów wojskowych i cywilnych organizacji strzeleckich. Kulminacyjnym wydarzeniem był Puchar Wimbledonu, zawody karabinowe na dystansie tysiąca jardów, które sprawdzały całą wiedzę strzelecką na temat precyzji strzałów na duże odległości.

Zdobył je 23-letni Carlos Hathcock. Został mistrzem Stanów Zjednoczonych w strzelaniu z karabinu długodystansowego. Rok później został wysłany do Wietnamu jako żandarm wojskowy. Szybko zorientowano się, że ten konkretny żandarm powinien być gdzie indziej. Korpus Piechoty Morskiej miał problem w Wietnamie, a kapitan Edward James Land zamierzał go rozwiązać.

Wietkong i armia północnowietnamska miały snajperów, i to dobrych. Działali w gęstej dżungli wokół amerykańskich baz ogniowych, eliminując marines z cierpliwą, metodyczną precyzją. Jeden strzał, jeden trup, a potem znikali w zieleni. Marines nie mieli zorganizowanej odpowiedzi. Nie mieli programu snajperskiego, specjalnego szkolenia ani doktryny działań antysnajperskich.

Land, który w 1961 roku założył pierwszy w Korpusie Piechoty Morskiej nowoczesny kurs snajperski, otrzymał zadanie zbudowania go od podstaw w strefie działań wojennych. Nie miał karabinów. Nie miał instruktorów. Nie miał nawet biura. Miał jedynie upoważnienie do rekrutacji z dowolnego miejsca w Korpusie Piechoty Morskiej i listę wszystkich wybitnych strzelców wyborowych z Wietnamu.

Kiedy zobaczył, że aktualny mistrz Pucharu Wimbledonu służy gdzieś w kraju jako żandarmeria wojskowa, zadzwonił. Hathcock dotarł na Wzgórze 55 pod koniec 1966 roku. Baza ogniowa znajdowała się 16 kilometrów na południowy zachód od Da Nang, z widokiem na zbieg trzech rzek i dojazd do kluczowej bazy lotniczej.

Marines zdobyli go na początku tego roku, po szeroko zakrojonych operacjach rozminowywania, i stał się on kwaterą główną operacji zwiadowczo-snajperskich 1. Dywizji Piechoty Morskiej. Land stworzył swój program szkoleniowy w przerobionym strzelnicy, ucząc marines podstaw strzelania na duże odległości, używając wszelkiego sprzętu, jaki udało mu się zdobyć.

Hathcock od razu wyróżniał się na tle innych uczniów. Nie chodziło tylko o jego umiejętności strzeleckie, choć te były wyjątkowe. Chodziło o jego cierpliwość, spokój, wyraźną umiejętność wtapiania się w otoczenie. Land później opisał to w prostych słowach. Carlos stał się częścią środowiska. Całkowicie się z nim zintegrował.

Inni potrafili strzelać, Hathcock potrafił polować. Zaczął nosić białe piórko zatknięte za pasek kapelusza. To była celowa prowokacja, wizytówka, wyzwanie. Pióro czyniło go widocznym, rozpoznawalnym, konkretnym celem, a nie tylko kolejnym amerykańskim snajperem. Niektórzy uważali to za głupią brawurę.

Hathcock widział to inaczej. Chciał, żeby wróg dokładnie wiedział, kto go zabija. Chciał być tym, którego bali się najbardziej. Efekt psychologiczny był wykalkulowany i celowy. Wietnamczycy z Północy to zauważyli. Zaczęli nazywać go Long Trần, Białe Pióro, a potem wyznaczyli nagrodę za jego głowę.

Nagrody za amerykańskich snajperów były w Wietnamie powszechne. Większość z nich była warta od 1000 do 2000 dolarów, co stanowiło znaczną sumę dla lokalnych bojowników. Nagroda za snajpera z Białego Pióra wyniosła 30 000 dolarów. Była to, o ile wiadomo, najwyższa nagroda, jaką kiedykolwiek wyznaczono za pojedynczego amerykańskiego żołnierza w tej wojnie. Przesłanie było jasne.

Ten człowiek stał się problemem strategicznym. Hathcock postanowił nadal nosić pióro. Inni marines w jego rejonie również zaczęli nosić Białe Pióra, rozpraszając ryzyko i dezorientując wrogich myśliwych. Stało się to powodem do dumy dla jednostki. Jeśli wróg chciał Białe Pióro, musiał przejrzeć dziesiątki potencjalnych celów, nie wiedząc, który z nich jest prawdziwy, aż było za późno.

Liczba jego zabójstw zaczęła rosnąć. W Wietnamie potwierdzone zabójstwa wymagały weryfikacji przez obserwatora snajpera i osobę trzecią, zazwyczaj oficera. Ponieważ snajperzy często działali głęboko za liniami wroga bez towarzyszących im oficerów, wiele zabójstw nie zostało potwierdzonych. Hathcock oszacował, że w czasie swojej służby w Wietnamie zabił od 300 do 400 żołnierzy wroga.

Oficjalne dane, zweryfikowane zgodnie ze standardami wojskowymi, ostatecznie osiągnęły 93, ale to nie liczby uczyniły go legendą. To misje. W okolicach Wzgórza 55 działała kobieta-dowódczyni plutonu Wietkongu, znana marines jako Apache. Zasłużyła na swoje miano dzięki praktyce, która doprowadzała do szału nawet zatwardziałych weteranów.

Apache torturowała i pojmała Amerykanów. Nie zabijała ich po prostu. Sprawiła, że ​​ich śmierć była ostatnia i zadbała o to, by ich towarzysze mogli ją usłyszeć. W listopadzie 1966 roku Apache pojmała szeregowego marines w pobliżu granicy bazy ogniowej. To, co nastąpiło, trwało całe popołudnie i następny dzień. Marines na Wzgórzu 55 słyszeli krzyki.

Nie mogli interweniować. Kiedy Apache w końcu uwolniła swoją ofiarę, zatoczył się w kierunku drutu, z częściowo zdartą skórą, bez powiek i wyrwanymi paznokciami. Zmarł na granicy, na oczach ludzi, którzy nie mogli go uratować. Hathcock odebrał to osobiście. Dotarł na jej terytorium, a ona działała na jego.

Jedna z nich musiałaby znikać na kilka tygodni. Hathcock i Land polowali na Apache, poznając schematy jej patroli i próbując przewidzieć, gdzie się pojawi. Pewnego późnego popołudnia Land zauważył grupę postaci poruszających się po niewielkim wzniesieniu oddalonym o około 700 jardów. Jedna z nich pasowała do opisu Apache. Miała przy sobie karabin z lunetą.

Kiedy dotarła na szczyt i zeszła ze szlaku, Hathcock oddał strzał. Był to, jak później powiedział, jeden z najlepszych strzałów w jego życiu. Dla pewności oddał w nią drugi strzał. Północni Wietnamczycy odpowiedzieli, wysyłając w pościg za Białym Piórem własnego eksperta. Wrogi snajper był znany jedynie jako Kobra.

Został wysłany specjalnie, by zabić Carlosa Hathcocka i rozpoczął swoją kampanię od zabijania marines w okolicach Wzgórza 55, celowo próbując wywabić Białe Pióro. Jedną z jego ofiar był sierżant artylerii zastrzelony przed kwaterą Hathcocka. Hathcock patrzył, jak umiera. Złożył przysięgę. Tak czy inaczej, dopadnie Cobrę.

Hathcock zabrał ze sobą swojego obserwatora, kaprala Johna Rolanda Burke’a, i ruszyli na polowanie. Dżungla wokół Wzgórza 55 stała się szachownicą, gdzie dwóch mistrzów gry krążyło wokół siebie po zielonym labiryncie, każdy próbując przewidzieć ruchy przeciwnika, wiedząc, że pierwszy błąd będzie ostatnim. Cobra była dobra, bardzo dobra.

Hathcock później opisywał go z czymś w rodzaju szacunku. Był bardzo ostrożny, bardzo inteligentny. Był bliski bycia tak dobrym jak ja. Ale nie ma mowy. Nikt nie jest aż tak dobry. Spotkanie, które to zakończyło, nadeszło bez ostrzeżenia. Hathcock i Burke przedzierali się przez gęstą roślinność, gdy Hathcock potknął się o spróchniały pień.

W tym samym momencie Cobra wystrzeliła. Pocisk trafił w manierkę Burke’a i przez straszliwą chwilę obaj mężczyźni myśleli, że został trafiony. Poczuli ciepło rozchodzące się po jego nodze, zanim zdali sobie sprawę, że to tylko woda. Myśliwy i ofiara zamienili się miejscami. Hathcock wiedział, że Cobra jest blisko, obserwuje, czeka na kolejną okazję.

Rozejrzał się po dżungli przed sobą, szukając śladów wroga, i nagle to zobaczył. Maleńki błysk, światło odbijające się od szkła. Soczewka lunety. Hathcock natychmiast zrozumiał, co to oznacza. Jedynym sposobem, by zobaczyć światło odbijające się od przedniej części lunety Cobry, było to, że Cobra patrzyła na niego prosto.

Obaj snajperzy w tym samym momencie namierzyli się nawzajem. Jeden z nich miał strzelić pierwszy. Hathcock strzelił. Pocisk przeszedł prosto przez lunetę wrogiego snajpera, przez elementy optyczne, aż trafił go w oko. Pocisk Hathcocka przeleciał przez całą długość tubusu, nie dotykając jego ścianek. Kiedy przyjrzał się korpusowi, luneta była wydrążona, a tor lotu pocisku idealnie wyśrodkowany.

To był strzał, który powinien być niemożliwy. Oznaczało to, że Hathcock nacisnął spust w ułamku sekundy, zanim Cobra zrobiła to samo. Wziął karabin jako trofeum. Został skradziony ze zbrojowni, zanim zdążył go przynieść do domu. Jeśli chcesz zobaczyć, jak chłopak z farmy z Arkansas na nowo zdefiniował to, co było możliwe w niezliczonych filmach i programach telewizyjnych, często odrzucanych jako hollywoodzka fikcja przez tych, którzy nie znali jego pochodzenia,

Ale Hathcock miał do oddania więcej niemożliwych strzałów. Ciężki karabin maszynowy M2 Browning służył w Ameryce od 1933 roku. Zaprojektowano go do prowadzenia ciągłego ognia zaporowego, montowano na pojazdach i fortyfikacjach, a jego obsługę stanowiło wielu żołnierzy. Nikt poważnie nie uważał go za broń precyzyjną. Karabin był zbyt ciężki, amunicja zbyt zmienna, a cała koncepcja wydawała się absurdalna.

Hathcock dostrzegł coś innego. Nabój .50 BMG był balistycznie lepszy od każdego naboju karabinowego dostępnego w Ameryce. Jeśli potrafiłeś kontrolować broń, jeśli potrafiłeś strzelać pojedynczymi strzałami z odpowiednim systemem celowniczym, mogłeś sięgać na odległości nieosiągalne dla konwencjonalnych karabinów snajperskich.

Problem polegał na zbudowaniu zestawu, który faktycznie by działał. Współpracował z Navy Seabees, batalionami budowlanymi, które mogły budować wszystko, od pasów startowych po mosty w warunkach bojowych. Stworzyli oni uchwyt montażowy, który pasował do jego niespotykanej lunety. Wyważył broń na statywie M3, ustabilizował ją workami z piaskiem i spędził godziny testując różne partie amunicji podawanej taśmowo, aby znaleźć pociski o największej powtarzalności strzału.

Niektórzy marines uważali, że marnuje czas. Karabiny maszynowe to nie karabiny snajperskie. Wszyscy o tym wiedzieli. Hathcock zajął pozycję na wzniesionym punkcie obserwacyjnym, otoczonym tak intensywną aktywnością wroga, że ​​patrole nie mogły bezpiecznie opuścić terenu. Spędził trzy dni obserwując, mapując ruchy wroga i ustawiając improwizowaną broń.

Najbliższy zasięg, jaki udało mu się niezawodnie osiągnąć, wynosił 900 metrów. Najdalszy – 2300. Trzeciego dnia żołnierz Wietkongu pojawił się w odległości około 2300 metrów, pchając rower załadowany bronią i amunicją szlakiem. Szlak Ho Chi Minha był niekończącą się linią zaopatrzeniową, a to był tylko jej mały fragment. Hathcock obserwował przez lunetę, jak postać przesuwa się po wyzerowanej pozycji.

Strzelił. Pocisk trafił w rower, powodując jego przewrócenie. Żołnierz, który wyglądał na dość młodego, zerwał się na równe nogi. Zamiast uciekać, chwycił jeden z karabinów z rozrzuconego ładunku i zaczął strzelać w kierunku Hathcocka. Pociski chybiły celu. Hathcock strzelił ponownie. Strzał z odległości około 2300 metrów był w tamtym momencie najdłuższym potwierdzonym strzałem snajperskim w historii.

Pobił rekord, który przetrwał prawie sto lat, odkąd myśliwy na bizony Billy Dixon zabił przywódcę Komanczów w drugiej bitwie pod Adobe Walls w 1874 roku. Hathcock oddał strzał z broni, o której nikt nie wierzył, że nadaje się do precyzyjnego strzelania, strzelając standardową amunicją taśmową do ruchomego celu. Rekord utrzymał się przez 35 lat, aż kanadyjscy snajperzy używający specjalnie skonstruowanej broni kalibru .

Karabiny kalibru 50 z amunicją klasy sportowej ostatecznie przewyższyły ją podczas wojny w Afganistanie w 2002 roku. Zaliczały się do nich dekady rozwoju technologicznego. Hathcock miał pomysłowość i lunetę przymocowaną do karabinu maszynowego. Ale być może jego najbardziej niezwykła misja miała miejsce pod koniec pierwszej tury – ochotniczy przydział tak niebezpieczny, że dowództwo nie wyjaśniło szczegółów, dopóki nie zgodził się go przyjąć.

Celem był generał armii północnowietnamskiej operujący z silnie bronionego obozu. Jedynym sposobem na dotarcie do niego było przejście przez ponad 1500 jardów otwartego terenu, pól i łąk z minimalną osłoną, stale patrolowanych przez wrogich żołnierzy. Nie było możliwości zbliżenia się na odległość strzału bez wykrycia.

Chyba że byłeś Carlosem Hathcockiem, zdjąłeś mu białe piórko z kapelusza. To był jedyny raz podczas jego służby w Wietnamie, kiedy to zrobił. Został przetransportowany helikopterem w pewnej odległości od miejsca ataku i zaczął, jak to nazywał, czołgać się cal po calu po otwartym terenie, poruszając się tak wolno, że ruch był prawie niezauważalny.

Przez cztery dni i trzy noce, bez jedzenia i snu, Hathcock przedzierał się w kierunku obozu wroga. Poruszał się na boku, aby szlak był jak najwęższy. Okrył się trawą i roślinnością, aż stał się nieodróżnialny od łąki. Później opisywał, że zbliżył się na tyle do patrolujących żołnierzy wroga, że ​​mógł ich przewrócić.

Przeszli obok, nie widząc go. W pewnym momencie żmija bambusowa podpełzła w jego kierunku. Wąż był bardzo jadowity. Poruszanie się ujawniłoby jego położenie pobliskim patrolom. Hathcock pozostał w całkowitym bezruchu, kontrolując oddech, bicie serca i zmuszając się do niewidzialności, dopóki wąż nie ruszył dalej.

Dotarł do pozycji strzeleckiej około 700 jardów od obozu wroga, pomiędzy dwoma stanowiskami z podwójnymi karabinami maszynowymi kalibru .51. Strzelcy nie wiedzieli, że tam jest. Nadszedł ranek. Generał wyszedł na werandę i ziewnął. Adiutant na chwilę stanął przed nim, blokując strzał. Hathcock czekał.

Adiutant odsunął się, jednym strzałem trafiając w pierś. Generał upadł. Wszyscy w obozie pobiegli w stronę linii drzew, logicznego miejsca na kryjówkę snajpera. Hathcock krył się w trawie za nimi. Doczołgał się do rowu melioracyjnego i rozpoczął długą podróż powrotną. Zajęło to kolejne trzy dni. Żołnierze wroga nieustannie go szukali.

Nigdy go nie odnaleziono. Jego dowódca podsumował misję w prosty sposób. Carlos stał się częścią tego środowiska. Misja jest czasami kwestionowana przez historyków, którzy zauważają, że żaden generał północnowietnamski nie zginął od ran postrzałowych w okresie służby Hathcocka. Rozbieżność ta może wynikać z trudności w prowadzeniu dokumentacji wojennej, celowego ukrywania przez wroga ofiar wśród dowódców lub wątpliwości co do faktycznej rangi celu.

Nie ulega wątpliwości, że Hathcockowi udało się zinfiltrować silnie bronioną pozycję, stosując metody, które wydawały się fizycznie niemożliwe i pozostając niewykrytym. Hathcock powrócił do Stanów Zjednoczonych w 1967 roku z 86 potwierdzonymi zestrzeleniami. Był wyczerpany i wypalony skumulowanym stresem związanym z operacją z nagrodą w wysokości 30 000 dolarów.

Został zwolniony ze służby i spotkał się z żoną i małym synem w Wirginii. Tydzień później ponownie zaciągnął się do wojska. W 1969 roku Hathcock wrócił do Wietnamu na drugą turę, tym razem dowodząc plutonem snajperów. Wrócił tam, gdzie jego miejsce, ucząc nabytych umiejętności i przewodząc ludziom, którzy patrzyli na niego jak na wcieloną legendę.

To nie miało długo trwać. 16 września 1969 roku Hathcock jechał na desantowym pojeździe desantowym LVTP-5 wzdłuż autostrady nr 1, na północ od strefy lądowania w Baldy. LVTP-5 był transporterem opancerzonym, zaprojektowanym do transportu marines z okrętu na brzeg i zapewnienia bezpiecznego transportu w strefach działań wojennych. Nie został zaprojektowany do przetrwania 500-funtowej miny przeciwpancernej.

Eksplozja była katastrofalna. Pojazd natychmiast stanął w płomieniach. Hathcock został opryskany płonącą benzyną. Stracił przytomność, a następnie obudził się w ogniu. To, co wydarzyło się później, ukształtowało Carlosa Hathcocka równie mocno, jak każdy strzał, jaki kiedykolwiek oddał. Wrócił do płonącego pojazdu. Siedmiu marines wciąż było w środku.

Wyciągał ich jednego po drugim, ciągnąc w bezpieczne miejsce, podczas gdy jego własna skóra płonęła. Nie zatrzymał się, dopóki wszyscy nie byli bezpieczni. Dopiero wtedy ktoś go odciągnął i umieścił w wodzie. Nie zdawał sobie sprawy, jak poważne są jego obrażenia. Oparzenia pokrywały ponad 40 procent jego ciała. Niektóre były trzeciego stopnia, niszcząc całą grubość skóry.

Jego twarz, ramiona i nogi – wszystko było uszkodzone. Został ewakuowany helikopterem na USS Repose, statek szpitalny, następnie do szpitala marynarki wojennej w Tokio, a w końcu do centrum leczenia oparzeń w Brook Army Medical Center w San Antonio w Teksasie. Powrót do zdrowia trwał miesiące. Kiedy w końcu został wypisany ze szpitala, utykał i miał ograniczoną sprawność prawej ręki.

Jego kariera snajpera bojowego dobiegła końca. Miał 27 lat. Hathcock został rekomendowany do Medalu Honoru za swoje działania przy płonącym pojeździe. Odmówił. Nie uważał, że ratowanie kolegów z piechoty morskiej jest godne medalu. Po prostu tak się robiło. Prawie 30 lat później, w 1996 roku, w końcu przyjął Srebrną Gwiazdę za tę samą akcję.

Poruszał się wtedy na wózku inwalidzkim, ledwo stojąc, a syn pomagał mu utrzymać się w pionie podczas ceremonii. Po rekonwalescencji Hathcock został przydzielony do pomocy w założeniu Szkoły Snajperów Korpusu Piechoty Morskiej w Quantico w Wirginii. To była praca, do której się urodził. Wszystko, czego nauczył się w lasach Arkansas, wszystko, co udoskonalił w dżunglach Wietnamu, stało się teraz doktryną.

Uczył marines podstaw strzelania z dystansu, ale co ważniejsze, nauczył ich myśleć jak myśliwi, wtapiać się w otoczenie i czekać. Nazywał to wejściem w bańkę, stanem całkowitego skupienia, w którym nie istniało nic poza celem i strzałem. Tego nie dało się nauczyć na wykładach.

Trzeba było to zademonstrować, doświadczyć, przyswoić w praktyce, aż stało się instynktem. Rany odniesione w kopalni nigdy do końca się nie zagoiły. Hathcock żył z ciągłym bólem. W 1975 roku jego stan zdrowia zaczął się pogarszać w nowy sposób. Zdiagnozowano u niego stwardnienie rozsiane, chorobę atakującą układ nerwowy, stopniowo niszczącą zdolność kontrolowania mięśni i ruchu.

Nie wiadomo, czy choroba była związana z ekspozycją na Agent Orange podczas jego rozległych operacji w dżungli. Nie ustalono jednoznacznego związku, choć pytanie to dręczy wielu weteranów wojny w Wietnamie. Hathcock pozostał w Korpusie, nauczając pomimo bólu i postępującego osłabienia. Jego ciało odmawiało posłuszeństwa, ale jego wiedza była niezastąpiona.

Uczniowie, którzy przeszli przez jego szkolenie, służyli w każdym kolejnym konflikcie, kontynuując jego metody. W 1979 roku, podczas zajęć na strzelnicy w Quantico, Hathcock zasłabł. Obudził się na izbie przyjęć, tracąc czucie w obu rękach i nie mogąc poruszać lewą stopą. Korpus Piechoty Morskiej nie miał innego wyjścia, jak tylko wypisać go ze szpitala.

Brakowało mu 55 dni do 20 lat służby. 20 lat kwalifikowałoby go do regularnej emerytury. Zamiast tego otrzymał pełną klasyfikację inwalidzką, która faktycznie zapewniała większe świadczenia, ale to wyróżnienie miało dla Hathcocka znaczenie. Czuł się, jakby Korpus go wyrzucił. Popadł w głęboką depresję.

Jego żona Jo o mało go nie zostawiła. Mężczyzna, który czołgał się przez otwarte pola pod ostrzałem wroga, który stawił czoła Cobrze w dżungli, który uratował siedmiu mężczyzn z płonącego pojazdu, nie mógł stawić czoła życiu cywilnemu. To, co go uratowało, było nieoczekiwane. Zajął się połowem rekinów. Wymagana cierpliwość, długie godziny oczekiwania na atak, nagłe, gwałtowne reakcje, gdy ryba trafiła na żyłkę, były związane z czymś głęboko zakorzenionym w jego naturze.

Polowanie wciąż trwało, przekształcone w coś, co nie wymagało zabijania ludzi. Powoli zaczął wracać do zdrowia. Wrócił również do Quantico, nie jako instruktor, ale jako mile widziany gość. Studenci i pracownicy przyjęli go jak żywą legendę. Przesiadywał z młodymi snajperami, odpowiadając na pytania, dzieląc się historiami i przekazując mądrość, której nie można znaleźć w żadnym podręczniku.

Kontynuował szkolenia w departamentach policji i wybranych jednostkach wojskowych, w tym w elitarnym oddziale SEAL Team 6 Marynarki Wojennej. W 1986 roku Charles Henderson opublikował biografię „Marine Sniper. 93 potwierdzone zabójstwa”, która przybliżyła historię Hathcocka szerszej publiczności. Książka stała się klasyką, sprzedając się w ponad pół milionie egzemplarzy i zapoznając kolejne pokolenia czytelników z legendą o białym piórze.

Hathcock nigdy nie zabiegał o sławę, ale zdawał sobie sprawę, że jego historia może inspirować innych. Współpracował z Hendersonem i późniejszymi biografami, udzielając wywiadów, które utrwalały jego doświadczenia jego własnymi słowami. Odznaczenia się mnożyły. Nagroda imienia sierżanta Carlosa Hathcocka została ustanowiona, aby uhonorować żołnierzy piechoty morskiej, którzy przyczynili się do poprawy wyszkolenia strzeleckiego.

Na jego cześć nazwano strzelnicę snajperską w Camp Lejeune w Karolinie Północnej. Kompleks Strzelniczy Karabinów i Pistoletów w bazie lotniczej piechoty morskiej Miramar został oficjalnie nazwany Kompleksem Strzelniczym Carlosa Hathcocka. Springfield Armory wyprodukowało wariant swojego karabinu M-21 o nazwie M-25 White Feather, z jego podpisem i słynnym symbolem.

Podczas ceremonii przejścia na emeryturę, wiele lat po zwolnieniu lekarskim, Hathcock otrzymał tabliczkę, która ukazywała, co Korpus o nim myślał. Brązowa koperta z kampanii Marines została umieszczona nad mosiężną tabliczką z napisem: „Było wielu Marines. Było wielu strzelców wyborowych, ale tylko jeden snajper”. Sierżant Carlos N.

Hathcock. Jeden strzał, jedna ofiara. Stwardnienie rozsiane to okrutna choroba. Traktuje wszystko powoli, metodycznie i bezlitośnie. Mężczyzna, który kiedyś przeczołgał się 1500 jardów po otwartym terenie, nie mógł już chodzić. Ręce, które oddawały niemożliwe strzały, nie mogły już utrzymać równowagi. Carlos Hathcock obserwował, jak jego ciało zdradza go z każdą funkcją.

22 lutego 1999 roku w Virginia Beach w stanie Wirginia Carlos Norman Hathcock II zmarł z powodu powikłań stwardnienia rozsianego. Miał 56 lat. Wrogiem, który ostatecznie go pokonał, był ten, którego nie potrafił upolować, przechytrzyć, ani przetrwać. Został pochowany na cmentarzu Woodlawn Memorial Gardens w Norfolk w stanie Wirginia.

Stevens Model 15, karabin, z którego nauczył się strzelać, niepozorny jednostrzałowy karabin kalibru .22, od którego wszystko się zaczęło, został podarowany Narodowemu Muzeum Korpusu Piechoty Morskiej w Quantico przez jego brata Billy’ego Jacka. Stoi w gablocie, wyglądając dokładnie tak, jak jest – jak tani, młodzieżowy karabin bez szczególnej wartości.

Większość zwiedzających przechodzi obok, nie zatrzymując się. Nie wiedzą, że w rękach głodnego chłopaka z Arkansas, stał się on podwaliną legendy. Wpływ Carlosa Hathcocka wykracza daleko poza jego 93 potwierdzone zestrzelenia. Szkoła Snajperów Korpusu Piechoty Morskiej, którą pomógł założyć, nadal szkoli najlepszych amerykańskich strzelców precyzyjnych.

Jego metody, cierpliwość i zrozumienie polowań były przekazywane z pokolenia na pokolenie przez jego uczniów, którzy nigdy go nie spotkali, ale kontynuują jego dziedzictwo. Karabin kalibru 50, który sprawdził się jako broń snajperska, stał się standardowym wyposażeniem sił zbrojnych na całym świecie, a jest to bezpośredni wynik jego improwizowanych eksperymentów z karabinem maszynowym w Wietnamie.

Strzał przez lunetę, zabicie z odległości 2500 jardów, czterodniowy marsz na czworaka – te historie opowiadano już tyle razy, że czasami wydają się fikcją. Ale nią nie są. Stworzył je człowiek, który nauczył się strzelać, bo jego rodzina potrzebowała mięsa, który marzył o zostaniu żołnierzem piechoty morskiej, który odkrył, że wojna wymaga umiejętności, których nikt nie może nauczyć, poza samą ziemią.

Nigdy nie czerpał przyjemności z zabijania. Powtarzał to wielokrotnie w wywiadach w późniejszych latach. Trzeba być szalonym, żeby czerpać przyjemność z biegania po lesie i zabijania ludzi. Ale jeśli nie dopadnę wroga, zabiją tam dzieciaki. Dzieciaki przebrane za marines. Uważał się nie za zabójcę, ale za obrońcę.

Każdy zatrzymany przez niego wrogi żołnierz nie zastawiał zasadzki na patrol, nie podkładał miny, nie przedzierał się przez amerykańskie linie obrony nocą. Białe pióro stało się jego symbolem, wyzwaniem, przejawem buntu. Nosił je otwarcie, pomimo 30 000 dolarów nagrody, ponieważ chciał, żeby wróg wiedział dokładnie, kto go ściga.

Kiedy inni marines solidarnie podnieśli pióro, stało się to czymś więcej niż tylko wyrazem solidarności jednego człowieka. Stało się deklaracją amerykańskiej determinacji, gotowości do otwartego stawiania czoła zagrożeniom. Jego żona Josephine przeżyła go o 17 lat, umierając w 2016 roku. Jego syn Carlos Norman Hathcock III poszedł w ślady ojca i wstąpił do Korpusu Piechoty Morskiej, a następnie przeszedł na emeryturę w stopniu sierżanta artylerii, tym samym co jego ojciec.

Tradycja trwa. Codziennie ratujemy zapomniane historie z zakurzonych archiwów. Historie o strzelcach, którzy udowadniają swoją wartość umiejętnościami i cierpliwością. Prawdziwi ludzie. Prawdziwy heroizm. Zostaw komentarz już teraz i powiedz nam, skąd oglądasz. Oglądasz ze Stanów Zjednoczonych? Wielkiej Brytanii? Kanady? Australii? Nasza społeczność rozciąga się na cały świat.

Nie jesteś tylko widzem. Przyczyniasz się do podtrzymywania tych wspomnień. Powiedz nam, gdzie jesteś. Powiedz nam, czy ktoś z Twojej rodziny służył w wojsku. Daj nam znać, że tu jesteś. Dziękujemy za oglądanie i dziękujemy za to, że dbasz o to, by Carlos Hathcock nie zniknął w ciszy. Ci ludzie zasługują na pamięć, a Ty pomagasz nam to osiągnąć.

Uwaga: Część treści została stworzona przy wsparciu AI (AI & ChatGPT) i następnie została twórczo opracowana przez autora, aby lepiej odpowiadała kontekstowi oraz ilustracjom historycznym. Życzę Ci fascynującej podróży odkrywczej!